"Een architectencoöperatie die zich noemt naar de Romeinse keizer Nero die Rome liet platbranden om nadien de stad in volle glorie her op te bouwen. Maar Nero is ter zelfder tijd de naam van een populair stripfiguur in Vlaanderen... Architectuur gedacht in heldere comic strip lijnen maar gesteund op de historische complexiteit van steden bouwen,... Voor Nero krijgt architectuur identiteit wanneer ze zich meet met uitersten. Efemeer versus solide. Rationaliteit vs spontaneïteit. Sculptuur versus structuur. Artistieke vrijheid versus (bewoners-) participatie... Het werk van Nero verenigt water en vuur en staat derhalve in het teken van de concrete utopie. Terwijl het concrete van deze utopie, rekening houdt met de wetten van budget, timing en bouwlogica zorgt de utopie of het geloof in een maakbare droomwereld voor een frisse verrijking van de architectuurtaal. Nero, de waanzinnige Romeinse keizer. Nero de olijke stripfiguur... Architectuur is voor de architecten van Nero geen theorieproduct. Maar op zoek naar dé aha erlebnis , wordt het domein van de architectuur voortdurend verkend: van zitbank tot stad, van beton tot polyester, van beeld tot structuur, van droom tot werkelijk."

Nero of de Concrete Utopie , Koen Van Synghel, 2000